Kıyıdan Kartpostallar
Fotoğraf serisi, 2017 - devam ediyor
(Yas)
Sürekli değil, ama Devinimsiz.
Roland Barthes
Sahille verandayı birbirinden ayıran demirlere kollarımızı yaslanmış tek kelime etmeden, sessizce denizi seyretmiştik o gün. Hafif bir rüzgar vardı. Aylardan Temmuz.
Bir ay sonra, Ağustos 2016'ta, babamı kaybettim. Bir yıl sonra onunla denize son kez baktığımız yere geri döndüm. Kıyıdan fotoğraflar çekmeye başladım. Bu fotoğraflar onu geri getirmiyor ama her defasında bugünün içinden o anı yeniden kuruyordu.
Ve zaman doğrusal değildi...
Kıyı, böylece babamla kurduğum ilişkinin izlerini taşımayı sürdüren bir mekana dönüştü. Mekanın sürekliliğiyle onun yokluğu arasındaki gerilim aslında bana iyi gelmiyordu.
Sana, seninle denize baktığımız son yerden, kıyıdan kartpostallar gönderiyorum...
Her fotoğrafın bulunduğum kıyıdan ona ulaşma arzusunu temsil ettiği düşüncesi ise iyi hissettiriyordu. Bu fotoğraflar, yanıtı gelmeyecek bir iletişimin biçiminin temsili. Hatırlamayı mümkün kılıyor belki ama içime yerleşen boşluğu eksiltmiyor.
Video loop 10''