Farklı cinsiyet, yaş ve sınıftan insanların portrelerinden oluşan kamusal alan yerleştirmesi, üç saniyede bir değişen fotoğraflardan oluşuyor. Çalışma, bakışı bir iletişim biçimi ve toplumsal bir karşılaşma olanağı olarak ele alıyor. Pandemiden sonra giderek daralan temassız, sınırlı gündelik hayatımıza karşı bir temas öneren çalışmada bakış, pasif bir görme eyleminden karşılıklı bir ilişkiye dönüşüyor. ​

 

Balkon, özel hayatın dışarıya açıldığı bir eşik olarak, bu yüzleri gündelik kent deneyiminin parçası haline getiriyor. Fotoğraflar, insanların birbirlerinin varlığını fark etmeye davet eden imgeler olarak yarı kamusal alana yerleştiriliyor.