Mezarlıktan eve geldik. Oturduk. Uzun süren derin bir sessizlik oldu.  İlk kim bozdu sessizliği ve kaç saat sürdü hatırlamıyorum. Zaman uçmuştu. O sessizlik anında  simsiyah bir boşluk göğsümün tam ortasına oturmuştu. Boşluğun ağırlığından kurtulmak için zihnimden geçen gündelik, hatta bazen oldukça tuhaf şeylere tutundum. Rüzgara kapılıp kayboldum. Yıl 2016, mevsim yaz, yaş 40. O yok. Boşluğun sessizliği bir hayat anının kitabı, bitmeyen bir yasın küçük bir parçası.