EV, güven ile şiddetin, şefkat ile çatışmanın iç içe geçtiği ilk mekandır. İsmini Ursula K. Le Guin’in 'Hep Yuvaya Dönmek' kitabındaki bir şiirden alan çalışma, evi statik bir mekan olmaktan çıkarıp, kadın bedeninin şekillendiği devingen bir hafıza katmanı olarak işliyor. EV’i doğanın içine sızdığı geçirgen sınırlara dönüştürerek, kadının ev içindeki varoluşunu, bedenin dış dünyayla kurduğu duyusal bir diyaloğa sokuyor.

Çalışmada EV’i (içeriyi), pasif bir bekleyişin değil, feminist direnişin ve içsel örgütlenmenin mayalandığı yer olarak ele alan çalışma, özel olanın (içerisi) politik bir bilince (dışarısı) dönüştüğü eşikte, kadın bedenini kolektif hafızanın ve dayanışmanın “içerde” yankılanan bir metaforu olarak işliyor.